Heer Oger, landheer van Malgonia, was ernstig ziek.
Hij lag doodsbleek op zijn bed, met bezweet voorhoofd.
Naast het bed stonden twee doktoren, maar die konden ook niets voor Heer Oger doen. Ze hadden natuurlijk wel van alles geprobeerd.
Pillen en zalfjes, drankjes en bloedzuigers. Zelfs hete en koude baden hadden ze voorgeschreven. Toch was Heer Oger steeds zieker geworden.
De twee doktoren keken elkaar droevig aan.
"Het is de ouderdom, Heer Oger," zei de een zacht. "Ik ben bang dat u uw tijd gehad heeft!" De andere dokter knikte vol medelijden.
"Ben je gek!" zei Heer Oger zacht. "Ik ben nog lang niet oud! Jullie kennen je vak niet!" Hij zuchtte.
Een van de doktoren schudde het kussen op.
"Er moet toch iets zijn dat mij beter kan maken?"
De doktoren haalden hun schouders op.
Toen nam Heer Oger een besluit. Hij kwam half overeind en strekte zijn hand uit.
"Lakei!" Riep hij, "ga mijn zoon halen! Haal mijn zoon Richard en zeg dat hij meteen komt! Vooruit! Opschieten!"
Heer Oger zakte weer terug in het kussen.
De lakei, die bij de deur stond, rende weg.
Na een paar minuten stond Richard aan het voeteneind.
Hij keek een beetje angstig naar zijn vader. Maar die stelde hem gerust.
"Het is waar jongen, dat ik flink ziek ben. Maar ik heb nog geen zin om dood te gaan! En daar moet jij iets aan gaan doen!"
"Ik vader?" vroeg Richard.
"Maar ik ben geen dokter!"
"Dat weet ik," zei Heer Oger, "maar je bent jong. Je bent een dappere, jonge ridder geworden. Je hebt een heleboel geleerd. Je kunt goed paardrijden en met het zwaard omgaan. Schieten met pijl en boog gaat ook prima. Je kunt voor mij dus het land intrekken. Jij zult voor mij het middel vinden dat mij beter maakt!"
Richard keek zijn vader verbaasd aan. "Denkt u dan dat ik dat kan?" vroeg hij. "En wat is dat dan voor middel en waar vind ik het?"
Keer Oger kuchte. "Ik ken dat middel ook niet," zei hij. "Maar iemand in dit land moet het toch hebben? Een hele knappe dokter of zo. Of desnoods een tovenaar. Het kan me niet schelden waar je het vandaan haalt, als je het maar naar mij brengt!"
"Maar het grote toernooi dan vader?" vroeg Richard.
"U weet toch dat het volgende week gehouden wordt? U wilde toch dat ik daar ook aan meedeed?"
"Dat toernooi kan wel wachten," zei Heer Oger. "Eerst moet ik weer beter worden."
Richard knikte en keek de twee doktoren aan.
"Nou," zei hij, "dan moet het maar. Ik zal wel gaan. Al heb ik er geen flauw idee van waar ik moet zoeken. Misschien heeft u een idee?"
"Ergens in het zuiden schijnt een put te zijn," zei een dokter. "Ze noemen die de put van Avalach. Men zegt dat het water uit die put gezond maakt. Misschien is dat iets voor uw vader?"
Richard knikte.
"Een goed idee," zei hij. "Laat ik dat eerst maar proberen."
Hij draaide zich om en liep de slaapkamer uit.

Ridder Richard liet er geen gras over groeien.
Hij liet zijn paard zadelen door een bediende, kuste zijn moeder en steeg in het zadel. Hoog en trots zat hij op zijn paard. In een harnas van zilver, een lans in zijn hand. En aan het zadel hing zijn schild. De poortwachters lieten de valbrug zakken. Van de transen klonken de bazuinen. En langzaam reed ridder Richard naar de poort.
Nog eenmaal keek hij om, stak zijn hand op als groet. Toen reed hij het kasteel uit. Op zoek naar het water, dat zijn vader weer gezond zou maken.